Aangekomen bij de terminal proberen wij onze weg te vinden naar de plek waar we ons moeten melden. Gelukkig wordt ons al vrij snel door een Barbadiaanse douanier verteld waar we heen moeten. In ieder geval niet langs zijn tafeltje, dat is zeker, want dat betekent immers dat hij zijn voeten van zijn bureau moet halen en dat gaat even niet gebeuren.
Zo komen we zonder enige vorm van controle in het tax free gebied terecht, waar wij kunnen inchecken bij de mensen in het klipper-uniform. Dit spaart ons en de douanier een hoop tijd uit, dus die man zag terecht in dat dit de beste oplossing is. Bovendien, stel je toch eens voor dat die douaneman een bom in onze tas zou vinden... dat betekent zeker weer een paar dagen papierwerk. Hem niet gezien.
De rij bij het inchecken verdwijnt als sneeuw voor de Caraïbische zon. Dit hebben we in de laatste 'tig jaren niet meer meegemaakt. En we krijgen er nog een drankje bij ook. Hier kunnen ze op Schiphol nog een voorbeeld aan nemen.
De koffers en de bejaarden worden aan boord gebracht, maar wij kiezen voor de laatste mogelijkheid om nog iets van een wandeling te maken, om de benenwagen nog een beetje in vorm te houden. Zo hobbelen wij dus even later de pier op, op weg naar ons bootje.
Daar ligt 'ie dan hoor. Wat een ding. Nu word ik op bootgebied gelukkig niet gehinderd door enige kennis, maar je hoeft geen scheepsbouw gestudeerd te hebben om in een oogopslag te zien dat de Royal Clipper echt wel een van de mooiste schepen ter wereld is.
In Rotterdam gebouwd, gedoopt in Monaco door de koningin van Zweden, varend onder de Luxemburgse vlag, onder commando van een Estlandse kapitein, met uiteraard overwegend Fillipijns en Indiaas personeel aan boord... een redelijk internationaal bootje, me dunkt.
Wij kunnen in de namiddag aan boord, waar we door de Duitse hotelmanager Otto von Bismarck welkom worden geheten. Ik bedank hem meteen voor de minuscule bezemkast waarin ik de komende zoveel-entwintig dagen met mijn vader in een twijfelaar mag doorbrengen. Ach, als je toch aan male bonding wilt gaan doen, kun je het maar beter meteen goed aanpakken, niet waar?
Langzaam druppelen de andere passagiers binnen om van hun welkomstcocktail te genieten. De decadente toon is gezet. Wij hebben na een korte verkenningsronde ons plekje aan de bar al gevonden, waar anderen nog een beetje onzeker over het dek schuifelen, met een gezonde dosis angst voor de Grote Oversteek.
De doorsnee cruisepassagier zullen we hier dan ook niet in grote getale zien. Een ocean voyage is toch iets heel anders dan een weekje ronddobberen op de Caraïbische Zee. De meeste passagiers hebben toch iets meer van een avontuurlijke inborst, en zo niet, dan zijn het echte, onvervalste boat people.
Zo raken we met wat ouwe rotten aan de praat en inderdaad, ze zijn er allemaal: van een gepensioneerde bootsman van de US Navy tot een oude Duitse U-boot commandant uit de Zweite Weltkrieg.
Dat kan hier nog interessante dynamieken gaan opleveren...
Het staat in ieder geval garant voor een paar weken van onophoudelijke zeemansverhalen, de een nog sterker dan de ander. Ik ben benieuwd of iemand erin slaagt om Dal senior hierin te overtreffen, die zelf ook niet vies is van het delen van zijn maritieme avonturen met eenieder die het al dan niet wil horen. De tijd zal het leren.
De laatste Caribbean sunset
Wanneer rond de klok van tien uur 's avonds de loopplank wordt ingehaald, weten we dat iedereen aan boord is en kunnen we van wal steken. Uiteraard zijn de jongens van de Royal Clipper niet zuinig met een gezonde dosis uitsloverij, dus worden op een verlicht dek alle 42 zeilen gehesen onder begeleiding van de bombastische klanken van Vangelis' 1492, wat er elke keer weer voor zorgt dat iedereen in de haven toch even opkijkt en enig kippevel niet kan onderdrukken.
Zodra we uit het zicht van de landrotten zijn worden alle zeilen echter meteen weer ingehaald, want we hebben een norse tegenwind te verwerken en in Cuba hebben we nu eenmaal niets te zoeken. Het bootje tuft zo rustig de laatste Caraïbische nacht in, terwijl wij eens verder gaan met het integratieproces hier aan boord.
Als eerste moeten we natuurlijk uitvogelen of er nog iemand anders hier aan boord Nederlands spreekt, zodat we daar al dan niet rekening mee moeten gaan houden met het spuien van onze genante teksten. Gelukkig is dat niet het geval. Bij het welkomstpraatje krijgen we te horen dat er 111 passagiers aan boord zijn, waarvan het overgrote deel Duits is, dus dat zit wel goed. Het personeel telt 101 neuzen, dus ik denk niet dat we aandacht tekort krijgen hier. Mag ook wel voor dat geld natuurlijk.
Verder krijgen we een korte samenvatting van de geplande dagactiviteiten, die toch echt wel gericht zijn op het bejaarde cruisepubliek: ochtendgymnastiek, kunst-workshops, lezingen en klassieke samenzang. Maar geen karaoke dus, doodziek.
All aboard
Ach, die tien dagen die het gaat duren vooraleer we de 2.351 zeemijlen tussen Bridgetown, Barbados en Punta Delgada op de Azoren hebben overbrugd zijn zo gevuld, omdat er zes keer per dag eten wordt geserveerd, waar we onbeperkt gebruik van kunnen maken. Dat wordt dus hard werken de komende tijd. Geen tijd om ons te vervelen, vreten zal je.
Maar nu eerst is het tijd voor een welverdiend glas pils om te vieren dat we nu dan toch echt vertrokken zijn. Alsof we een reden nodig hebben om te drinken, onzin natuurlijk, maar het geeft het wel net dat beetje meer sjeu.
Pa, daar ga je. Op een behouden vaart.
