Het laatste
PokerBlog Nieuws lees je hier!!

Dal

Dal Speaks vanaf de Woelige Baren (1)

06:34, 23/4/2008 .. 7 comments .. Link

Even bijkomen...

"Slager, heeft u een plastic zak?"
"Nee, maar wel een glazen oog..."

Wanneer je 26 dagen lang met de ouwe Dal op reis gaat, moet je wel voorbereid zijn op een ogenschijnlijk eindeloze stroom aan slappe grappen, die hopelijk de tand des tijds hebben doorstaan.
Gelukkig zit dat hier wel goed en kan ik alleen maar nieuwsgierig zijn naar welke pareltjes nog meer in zijn archief verstopt zitten en is er de komende weken meer dan genoeg tijd om dat uit te vinden.

Onze reis zal bestaan uit een Atlantische oversteek met een grote klipper. Al die technische termen ben ik niet in thuis, dus ik noem het gewoon een zeilboot. Eerst vliegen wij even naar Barbados, van waar de boot zal vertrekken om dan in 22 dagen tijd via de Azoren, Malaga, Mallorca en Menorca uiteindelijk in het Italiaanse Civitavecchia aan te meren, waarna wij nog een laatste dag onze overtocht kunnen evalueren op de Spaanse Trappen in Rome.
Klinkt goed? Dacht het wel.

Maar eerst even twee daagjes Barbados dus. Wij komen allebei met een gierende koppijn en een verkoudheid het vliegtuig uitzetten, wat duidelijk de schuld is van die ellendige airco, dat kan niet anders.
Wij voelen er heel wat voor om gewoon twee dagen plat te gaan in ons strandresort, om weer wat aan te sterken en die jetlag achter ons te laten. Dit wordt altijd het snelste geregeld door bij de plaatslijke buurtsuper een paar sixpackjes te halen van het lokale gerstenat en die in de avondschemer weg te zetten, terwijl we ons vergapen over de lichaamsbouw van de inboorlingen.

Baby's got back

Uit mijn beperkte Caraïbische ervaringen van twee jaar geleden kan ik mij niet herinneren dat op die andere eilanden het kweken van een kolossaal achterwerk zo tot een kunst was verheven als hier. Voor liefhebbers van een goed stuk vlees is dit zeker de place to be. Dientengevolge zie je hier ook genoeg vakantiegangers op leeftijd rondlopen, die daar graag een graantje van mee mogen pikken, al dan niet tegen betaling. Op de radio horen we zelfs reclame voor de Reggae Club, waarin ze mensen proberen te lokken met de uitspraak dat er vanavond alleen maar slim girls rondlopen, wat een duidelijke indicatie is van de gemiddelde broekmaat hier. De term ghetto booty is niet eens meer van toepassing, dit is gewoon smerig.
Een eenzame Engelsman die tijdens het ontbijt een tafeltje verderop zit denkt daar overigens anders over, maar daar hebben wij verder geen boodschap aan.

Barbadiaanse bedrijvigheid

Ik weet het niet, de behoefte om dit brakke eiland te verkennen is bij mij niet echt aanwezig. Tijdens de taxirit van het vliegveld naar ons hotel, waarin ik voor de laatste keer in mijn leven de fout heb gemaakt om te beamen dat ik ergens voor de eerste keer ben, heb ik het eigenlijk al gezien. Een keer in de zoveel jaar wordt het eiland netjes schoongeveegd door een tropische storm, zodat het zonde is om een mooi, duur huis neer te zetten. Brakke, kleine woninkjes 'sieren' het straatbeeld, de statige, oude, koloniale herenhuizen van de slavenplantages van weleer zijn er allang niet meer.
Barbados draait op niets anders dan op het toerisme, terwijl ik van mening ben dat hier weinig meerwaarde in zit. Gezien de ligging nabij Venezuela koesterde ik nog de ijdele hoop dat een significant deel van de bevolking van Latijnse komaf was, maar dat was tevergeefs.
Het is gewoon een Caraïbisch eiland zoals ieder ander: witte stranden, palmbomen, vissersbootjes die 's avonds bij een van de talloze visrestaurants aanmeren om hun dagvangst te verkopen, en heel veel chocoladebruine mensen, die de hele dag het liefst niets doen. Wij lopen langs een hotel in aanbouw en zien hoe een tiental arbeiders aandachtig zitten te kijken hoe een collega een plankje aan het doorzagen is. De voorman ligt op een picknicktafel te tukken en vindt het ook allemaal wel best. Met een beetje mazzel komt dit nog af voordat de volgende storm langskomt. Ik gok van niet.

Rare vogel...

Dus wij vermaken ons prima op onze patio, waar we al snel vriendjes maken met het plaatselijke gevogelte. In de hotelbar ontdekken wij een alcoholverslaafde vogel, die alle flessen één voor één afgaat om zijn eigen cocktail te brouwen. Hij komt ook even bij ons koekeloeren en neemt een slokje van mijn guavesap, maar wanneer hij ontdekt dat daar geen alcohol in zit, kijkt hij ons nors aan en vliegt snel weer terug naar de bar.
Kijk aan, een kenner. Dit is de leukste local die ik tot nog toe ontmoet heb.

In een wanhoopspoging om wat couleur locale op te snuiven tijgen wij de tweede avond af naar St. Lawrence's Gap, waar wat te beleven moet zijn. Wij zien inderdaad al snel een pittoresk baaitje met een standaard verzameling barretjes en restaurants, volledig gericht op de overwegend Engelse eilandbezoekers.
Toch ontdekken we hier een paar leuke gerechten, die wij natuurlijk niet aan onze neus voorbij kunnen laten gaan. Het heerlijke stukje vliegende vis van die ochtend -het moet nog behoorlijk lastig zijn om die dingen te vangen- wordt overtroefd door een vissoort die wij nog niet eerder op een kaart zijn tegengekomen: dolfijn. Zoogdier mijn voeten, je bent gewoon een omhoog gevallen tonijn.

Daar ergens moeten we heen

Ik moet zeggen, dit was een van de smakelijkste vishapjes die ik ooit tot mij heb mogen nemen. Misschien dat het extra goed smaakte, doordat wij tijdens het verorberen van deze maaltijd konden terugdenken aan het vrolijke gekwetter van Flipper en zijn vrienden. Dat zo'n jongen dan nu ervoor gekozen heeft om achter in de koelcel aan een grote vleeshaak te hangen, wachtend tot wij een stukje van zijn ranke lijf komen proeven, doet mij deugd. Een barmhartige dolfijn smaakt altijd net iets lekkerder, me dunkt.

Met ronde buikjes lopen we een paar barretjes af, op zoek naar vertier, maar het is peren. De welstandige dames op leeftijd zitten alle mooie donkere mannen te eyeballen, op zoek naar een avontuurtje en jonge meiden, wel, die zijn er simpelweg niet, waarschijnlijk omdat ze het eerder genoemde al voor zichzelf hebben geregeld. Als ik vrienden wil maken met een of andere vadzige Amerikaan ga ik wel naar Las Vegas.
Een paar rumdrankjes later hebben we het hier wel gezien in dit sfeerloze gehucht. Van Reggae en Soca word ik immers ook niet bepaald warm van binnen, te meer omdat ze dit alleen maar draaien om het toeristen- vooroordeel te voeden. De Barbadiaan mag zelf graag op een steeldrum rammen, maar daar is nog nooit iets significants uit voortgekomen, wat het branden van een cd-tje waard is. Maar daar schamen die jongens zich ook helemaal niet voor. Ze hebben immers wel belangrijker zaken aan hun hoofd dan dat, zoals bijvoorbeeld slapen, rum drinken en niets doen. En dan is zo'n dag natuurlijk gauw om.

De volgende ochtend begint het bij ons al een beetje te kriebelen. We kunnen vanaf vier uur 's middags inschepen, dus we hoeven nog maar een paar uurtjes te doden voordat we aan de Grote Oversteek zullen beginnen. Wij besluiten om even een kijkje te gaan nemen in het hoofddorp Bridgetown om wat bare essentials in te slaan: vier sloffen sigaretten, gekke hoed, het bekende werk.

One for the ~~road~~ sea

Wanneer we langs de kust aan komen rijden, zien we al snel de meer dan vijftig meter hoge masten van de Royal Clipper boven de laagbouw uitsteken, maar dat moeten we voor nu nog even negeren.
Wij lopen langs een oude vesting, die tegenwoordig dienst doet als parlementsgebouw, en komen terecht in een alleraardigst achterbuurtje, waar er een gezellige markt gaande is. Kokosnoten en tropische knolrapen hebben wij alleen voor onze reis niet direct nodig, dus wij settlen ons al vrij snel in een golfplaten bierlokaal, waar wij met een gerust hart onze laatste B-dollars kunnen opmaken.

Een tandeloze oude visser wenst ons daar welgemeend een behouden vaart, wanneer wij na de laatste slok Banks onze zooi bij elkaar gaan rapen en ons gaan melden bij de pier, waar die statige windjammer op ons ligt te wachten...

Over een dag of zes komen de uitgebreide verhalen over de bootreis, maar tot die tijd heb je hier vast een filmpje met een kleine sfeerimpressie van het leven aan boord: